Je hebt geen flash geÔnstalleerd
 
 
           
           
De kracht van het merk Veronica
 

Uit 'Herinnert u zich deze nog?' - 2007


De kracht van Veronica

Veronica-televisie in deze gloriedagen van 1984 en 1985 is een vrolijke en geslaagde mix van de verplichte nummertjes (Veronica Sport, Veronica Info en Veronica Agenda) en vrijblijvend amusement (series als Dynasty en Magnum en het eigen Tineke en het oergezellige Nederland Muziekland). Door de schreeuwerige vormgeving en de jonge omroepsters is Veronica altijd direct herkenbaar op tv. Er zijn veel muziekprogramma's, specials en concerten. Dat deden andere omroepen niet. Verder zijn er af en toe gewaagde programma's. Een vleugje erotiek of harde actie zijn ingrediŽnten waar de series en speelfilms aan moeten voldoen. Dat is nieuw binnen het bestel. Het is ook niet zo dat heel Nederland daar nou op zat te wachten. Een relevant deel van de bevolking haalt zijn neus op voor de platte en populistische koers van Veronica. Veronica TV is dan ook geen kijkcijferkanon. Muziek is nooit een trekker op tv maar de eigen talkshows en andere informatieve programma's weten ook geen grote groepen kijkers te trekken.

Dat er vaak toch meer dan een miljoen en soms vele miljoenen mensen kijken, komt vooral doordat er nog steeds geen alternatief is op de tv. Een paar Duitse zenders en soms de Belg vormen het enige alternatief. Schotelbezitters kunnen inmiddels een aantal satellietkanalen ontvangen, waarvan Europa TV nog het dichtst bij onze belangstelling weet te komen. Veronica is met recht koning in het land der blinden. Hierdoor weet ze te schitteren met een programmering die niet eens zo is bijgebleven. Veronica is ook altijd meer een gevoel geweest dan een boel goede programma's. Maar de boodschap: het moet altijd beter en meer kunnen, beklijft wel. En zolang die wens realistisch is, zal het Veronica goed gaan. Pas wanneer het aanbod groot wordt en er niet veel meer te schoppen en te bevechten valt, blijkt Veronica geen missie en dus geen uniek bestaansrecht meer te hebben.

Pr- en persman Jan MorriŽn verwoordt het zo: 'Wij konden in het publieke bestel dingen doen die we daarbuiten niet konden doen. Hier had je minder gehijg over geld in je nek. Er was geld genoeg maar er werd nooit geld over de balk gegooid. Als publieke omroep had je wel geen 24 uur zendtijd per dag maar wel veel meer vrijheid om uit te zenden waar je zelf achter staat. En als wij op maandag een plannetje bedachten voor jongeren, Club Veronica, dan was dat halve A4'tje snel klaar en gingen we het plan uitvoeren. Gewoon omdat we het een goed idee vonden, niet omdat het geld op zou leveren. We werkten wel bewust aan het beter en breder in de markt zetten van Veronica. Dat was ons beleid.'


Van een idee tot een programma, in vijf minuten

Bindende factor in alle Veronica-programma's is dat ze vaak impulsief tot stand zijn gekomen, in een zucht gerealiseerd kunnen worden en dat mensen er onbewezen aan mochten oefenen. Dat laatste betekende dat onervaren collega's in het diepe gegooid werden om zonder al te veel ervaring programma's te gaan maken. Robert Briel van het Veronica Magazine was eindredacteur van het Blad. Maar hij werkte ook als redacteur aan het actualiteitenprogramma op Hilversum 2. Hij zegt: 'Iedereen deed alles. Al die tijd dat het een publieke omroep is geweest, is het een ongelofelijke kweekvijver van talent geweest. Nog steeds zie je dat tientallen belangrijke mensen uit de media allemaal van Veronica komen. Er waren daar dingen mogelijk die nergens anders mogelijk waren. Er waren zakken met geld en als je met een goed idee kwam gebeurde het gewoon.'

Adam Curry bevestigt de laagdrempeligheid voor nieuwe plannen. Zelf maakte hij er niet veel in de jaren tachtig. Maar hij zag vol bewondering toe hoe dat gedaan werd: 'Als je zelf met een voorstel kwam, kon het vaak ook. Als Van Inkel T-shirts wilde weggeven, dan schreef hij een memo en kreeg hij het. Ruud Hendriks stond erom bekend. Hij kwam altijd met voorstellen dat hij radio wilde onderzoeken in Amerika. Die gozer zat altijd op kosten van de staat in Amerika! Daar had ik veel bewondering voor!' Ook Kees Baars weet de weg naar de ideeŽnbus. 'Als je met een goed plan kwam bij Lex of Rob zeiden zij: 'Doe maar'. Iemand zei eens: 'Waarom gaan we niet naar het muziekfestival in Montreux waar alle artiesten op een kluitje zitten?' Lex zei: 'Goed idee.' Lex ging even bellen en het was in een paar dagen geregeld. We gingen erheen met een stuk of twintig man en een vrachtwagen en we maakten er ťťn uitzending van. Of het nou tienduizend, honderdduizend of vijfhonderdduizend gulden kostte, maakte hem niet uit. Als het een kutplan was, zeiden ze het ook. Maar als het een goed plan was dan was het budget er ook. Op een gegeven moment riep iemand: 'We moeten eens een uitzending doen vanuit Yab Yum.' Er werd gebeld en we deden het. Te gek, toch?'

Baars heeft nog veel meer voorbeelden van spontane ingevingen: 'Op een gegeven moment kwamen de Stones naar Nederland. Die kwamen drie concerten doen in De Kuip. We zaten te vergaderen. Lex had zoiets van: De Stones komen naar Nederland. Wat gaan we daarmee doen? Een paar Stones-plaatjes draaien. Hoeveel dan? Eťn keer per uur gewoon, of twee per uur. Ik denk dat het Lex was die zei: 'Waarom doen we niet alleen Stones-platen?' Dat vond iedereen een goed plan. Van 's ochtends vroeg tot in de nacht hebben we alleen Stones-platen gedraaid. We hebben alles overboord gegooid. Dat besluit je een paar dagen van tevoren en we deden het gewoon. Het was een fantastisch succes. Iedereen vond het waanzinnig. Hetzelfde met Countdown-televisie. Op zondag overlijdt Freddie Mercury. De volgende dag vergaderden we. We zeiden: We moeten er iets mee doen. Een halfuur Countdown is te kort, vonden we. We hadden eigenlijk een uitzending van een uur nodig. Meteen belde Lex de coŲrdinator van de tv op en zei: Wij willen een uur, niks mee te maken. En geregeld!'

Ook tv-producent Peter Adrichem weet veel plannen te realiseren. Zelfs bij de radio bij de veel zuiniger Lex Harding. Adrichem: 'Jos Bergenhenegouwen en ik hadden een idee voor een eindejaarsprogramma van 1983 op Hilversum 2. Daarbij zouden 83 Nederlanders elkaar een vraag mogen stellen. Ik stel jou een vraag, jij geeft antwoord en vervolgens mag je het stokje doorgeven. Best bewerkelijk en dus ook duur. Nou, Lex vond het wel een goed idee. 'Ga maar doen.' Er was nooit de vraag of er geld voor was. Je had faciliteiten nodig en die hoefde je alleen te bestellen. Dat werd betaald met wat ze noemden facilitaire guldens. In de buitenwereld had je ook Beatrixguldens, dat was 'echt geld'. Ook bij tv profiteert Adrichem van de ruime mogelijkheden bij de VOO midden jaren tachtig. 'We maakten ooit de leader van Countdown met toffees die uit een vliegtuig vielen. We hadden twee dagen zitten monteren en we hadden het gevoel dat we er nog een dag aan vast moesten plakken. Dat was een telefoontje naar het productiebureautje en we konden verder. Dat is tegenwoordig ondenkbaar. In die zin was het een ontzettend goede tijd. Omdat er geen budgettaire beperkingen waren, zijn er heel veel mensen tot talenten uitgegroeid. De mensen die toen bij Veronica begonnen, zijn allemaal goed terechtgekomen.'

Gidsredacteur Kees Gerritsen gaat ook naast zijn schrijfwerk werken voor radio- en tv-programma's. 'Ja, ik heb ťťn keer een interview gedaan voor de camera's. Dat was vreselijk! Ik ben achter de schermen gaan werken. Ik heb meegewerkt aan onder meer Het zwarte gat en Tineke. Ik ben de eerste Nederlander die begon te schrijven over kijkcijfers. Ik maakte een top-tien in het Veronicablad. Dat vonden de andere omroepen echt belachelijk dat ik daarmee naar buiten trad. Maar de lezers bleken het toch interessant te vinden. Ik heb binnen Veronica de ondernemingsraad opgezet. Dat was op verzoek van de voorzitter Wout Bordewijk. Iemand moest het gaan doen. Ik ben vrolijk begonnen met Teletekst, toen onder commissie van alle omroepen. Bij de VOO heb ik personeelszaken gedaan. Jan Herselman was directeur personeelszaken maar ook directeur financiŽn. Hij controleerde zichzelf, maar dat gebeurt vaker bij Veronica.' Ook hij ziet de ruime financiŽle mogelijkheden. 'Binnen Veronica werd makkelijk met geld omgegaan. In Cannes op de tv-beurs werd een metershoge advertentie geplaatst in het blad van het filmfestival. Er stond: 'Veronica is er om een miljoen te besteden.' Er werd met geld gesmeten, zeker door Rob. Lex was heel zuinig. Maar Rob Out zei een keer: 'Iedereen heeft goed gewerkt, jullie krijgen een bonus van duizend gulden.' Dat kon absoluut niet. Er kwam een grote rel bij de omroep. Maar hij heeft het toch gedaan.'

Al die mogelijkheden en dat enthousiasme moet op de kijkers en luisteraars afgestraald hebben, want Veronica zou in datzelfde jaar, 1985, A-omroep worden. In oktober komt het goede nieuws, na eerst weer diverse afwijzingen. Vanaf 1 december 1985 mag Veronica als A-omroep definitief meedoen. Op dezelfde sterkte als alle andere omroepen. Waarmee ook de laatste drempel binnen het bestel was genomen. Groter, meer en verder binnen dat bestel kon niet meerÖ

'Herinnert u zich deze nog?' (c) Arjan Snijders

Terug naar overzicht publicaties 'Herinnert u zich deze nog?'


 
 
(C)Arjan Snijders 2006-2007 | Design by Yellow Lemon Tree