Je hebt geen flash geïnstalleerd
 
 
           
           
Adam Curry neemt begin deze eeuw bijna heel Veronica over
 

Uit 'Herinnert u zich deze nog?' - 2007

Adam Curry: 'Vergeet niet wie er achter de schermen allemaal bij Veronica zaten. En hoe belangrijk die mensen waren. Neem nou Tonnie van de keuken. Die vrouw wás gewoon Veronica.'

Jeroen Kijk in de Vegte: 'Mijn allereerste dag in Hilversum, ik was toen zeventien jaar, vond ik bij Veronica gelijk een hele prettige open sfeer. Wat me heel erg bij stond van die eerste dag was dat er zulke lekkere broodjes waren van Tonnie Rietbroek, de kantinejuffrouw. Zij was voor mij Veronica. Ze was zo'n leuke vrouw, zo open en van 'kom maar'. Ze was het cement tussen al die stenen van het bedrijf.'

Voor de buitenwacht was zij de grote onbekende. Maar voor vrijwel alle Veronicanen die tussen 1979 en 1996 bij Veronica werkten, vertegenwoordigde zij hét Veronica-gevoel. Zij was namelijk niet op haar mondje gevallen, niet bang voor een seksgrap meer of minder, ze was oprecht geïnteresseerd, ze was vrij, open en ze zei waar het op stond. Ze was het klankbord aan het begin van elke werkdag, tijdens de lunch en vaak ook in de avonduren. Zij was Tonnie van de keuken. Tonnie Rietbroek wist binnen die losgeslagen bende omroepmensen precies de juiste toon aan te slaan. Voor haar was iedereen even gewoon. En als iemand uit de hoogte deed, zette ze die Veronicanen op hun nummer. Tonnie zag iedereen binnenkomen én weggaan. Maar ze werd uiteindelijk door diezelfde club in 1996 ook aan de kant gezet. Daarna vond ze nooit meer zo'n bijzondere werkplek als Veronica.

Een monoloog van de kantinejuffrouw van de VOO:

'Twintig jaar heb ik bij Veronica gewerkt en ik heb het twintig jaar hartstikke goed gehad. Je had er een prachtig leven. En er waren geen grote afstanden tussen de één en de ander. Ik vond dat fantastisch. Veronica was altijd heel goed voor haar mensen, ook voor het mindere personeel. Voor mij was iedereen ook even normaal. Ik heb ze allemaal meegemaakt en soms liepen ze wel uit de hoogte te doen. Maar dan zei ik: 'Geflipte filmster!' Dan keken ze je even aan maar ze accepteerden dat wel van mij. Neem nou Erik de Zwart, Adam Curry, Jeroen van Inkel, dat waren jochies hoor. Net twintig, net van school. Ik had zelf zoons en dan heb je zoiets van: 'Doe es normaal joh.' Ik kreeg een bepaald soort respect van die jongens. Ze vonden mij leuk. Als ze wat te zeuren hadden over de prijzen in de kantine zei ik: 'Wat zit je nou te mekkeren om een paar gulden? Je verdient zoveel in de maand.' Hadden ze niet van terug. Vaak vroegen vrienden en familie: 'Ton, hoe is dat nou om met die beroemde mensen te werken?' Maar ik vond dat heel normaal.

'Toen ik bij Veronica kwam werken, kon ik nog blozen. Dat was ik na een jaar kwijt. Ik ben daar zoveel vrijer geworden, veel grover, veel seksistischer. Dat moest wel, want zo was iedereen daar. Ze maken mij niet gek en mij verbaast of choqueert ook niet veel meer. Ik was midden dertig, woonde in Blaricum waar ik twee jonge kinderen een beschermde jeugd had gegeven. Maar na een paar jaar bij Veronica had ik ook allerlei seksistische grapjes en vloeken overgenomen. Mijn familie zei wel eens: 'Ton, hallo!' Dat waren ze helemaal niet van me gewend.'

De wel erg vrije moraal

'Er gebeurden dingen bij Veronica, daar zouden ze nu voor naar de rechter stappen. Ongewenste seksuele intimiteiten. Maar ja, dat was toen veel gewoner. En ik kon er wel tegen, hoor. Wij riepen altijd: 'Ja, dat is gewenst hoor!' Stond ik in de keuken te werken en dan kwam Nico Bik van automatisering binnen. Dan kwam hij stiekem binnensluipen en ging hij plots tegen me aanstaan en deed ik zo zijn hand tussen hem en mijn billen en dan zei ik: 'Hé, Nico ben jij het!' Dan lag iedereen dubbel. Ik had in mijn ooghoek gezien dat hij het was. Iedereen zat aan je! Paul Vasseur van de huishoudelijke dienst ging tegen je aanbrommen als een beer, allemaal oerkreten makend. Dan had hij een beetje yoghurt in zijn mond en zei hij: 'Jij gaat mijn kinderen baren.' Ondertussen liepen er een paar druppels uit zijn bek. Daar werd bij ons om gelachen. Daarom hadden we ook meestal feesten waar de partners niet bij waren. Dat ging gewoon niet. Leg maar eens uit dat het eigenlijk niks voorstelde.

'Niet iedereen kon er tegen. Het ging wel eens zo ver dat mensen zich er echt aan stoorden. We hebben wel secretaresses gehad op de Vaartweg, van die tiepmiepen van een advocatenkantoor. Die konden niet tegen die Veronica-mentaliteit. Tineke is ook wel eens heel boos geworden om wat ze allemaal met meisjes flikten. Er werd ruig geleefd, maar ze hielden er helemaal geen rekening mee dat er ook een groep mensen was die daar helemaal niet om kon lachen. Paul Vasseur heeft weken met ijzer in zijn gebit gelopen. Iemand in de kroeg had zijn tanden eruit geslagen met een asbak. Ook omdat hij zulke gore praatjes had. Ik heb het ook meegemaakt dat ik met collega's in de kroeg stond, in De Kei in Hilversum. Het was heel druk dus ik stond helemaal ingesloten. Toen pakte Paul Vasseur mijn hand en hij zei: 'Ik zal je even voorstellen aan Paulo', dat was een cameraman. En Paul pakt mijn hand en legt zijn jongeheer erin. Ik was wel wat gewend en zei: 'Wat wil je nu met dat schuimpje, Paul?' Ze wilden dus echt dat ik met een rode kop een gil zou geven. Maar ik reageerde alsof hij me gewoon een hand gaf. Ik zei: 'Nou, berg dat ding nou maar op, want het ziet er niet uit zo.' En die meiden eromheen lachen. Toen ging dat verhaal ook weer door het pand. En het idiote is, achteraf realiseer ik me dat ik het nog normaal vond ook. Het zat in het verwachtingspatroon.

'Bij Veronica werden altijd geintjes uitgehaald. Paul Vasseur was hoofd huishoudelijke dienst, die was wel de trendsetter. Die was altijd bezig met de auto van de boekhouder vast te binden aan een hek of zijn fiets in een boom op te hangen. Er ging geen week voorbij of er werden dingen uitgehaald. Een brandslang werd in een kantoor leeggespoten. Of Willem Visser, uit de postkamer, die was altijd pornofilms aan het opnemen. Die verkocht hij in het pand aan het personeel. Die banden circuleerden door heel het bedrijf. Ik had wel eens tegen Willem gezegd dat ik het sexy vond om een man bloot in een overall te zien. Toen kwam hij een keer in laarzen en een overall binnen. Ik zei: 'Toppie, Willem, ik ben nu even druk, maar ik kom zo even langs.' Ha ha.'

Meneer Herselman

'Er was er maar één serieus aan de Vaartweg en dat was meneer Herselman, de financieel directeur. Iedereen kwam tegen negen uur aangekakt en ging eerst in de kantine ouwehoeren. Dan kwam Herselman binnen en riep: 'Mag ik de rondvraag?' Elke dag deed hij dat! Maar ja, het eerste halfuur werden er gewoon gezellig dingen besproken. Dat had wel degelijk nut. Later, op het Laapersveld, belde hij me op en dan moest ik de mensen aan het werk sturen. Dan mochten ze ook niet op het terras zitten tussen de middag. Ik moest dan het terras schoonvegen. Herselman had een stijf been. Dus als hij gebeld had, ging ik met mijn been stijf naar het terras lopen en zei ik: 'Hier is mevrouw Herselman: jullie moeten werken.' Dan ging het spul weer aan het werk. Uit zijn kantoor kon hij het terras zien. Dat kantoor had hij niet voor niets gekregen. Ik heb hem een keer een verrekijker cadeau gegeven omdat hij altijd zat te loeren. Ik had er een briefje bij gedaan, 'omdat hij ouder werd en slechter ging zien, was het misschien nodig om ons zo beter te kunnen zien', ha ha. Die verrekijker heeft hij jaren op zijn bureau laten staan, want zo sportief was hij wel. Het was ook een schat van een man.'

Aan het lot overgelaten

'Het zal je niet verbazen dat het vanaf de start een zootje was. Ik was bij Veronica binnengekomen na een gesprek van vijf minuten. Ik kreeg een sleutel van de keuken en dat was het. Die eerste ochtend kwam ik het pand binnen en vervolgens riep Paul Vasseur: 'Ja, ik moet weg, ik zie je vanmiddag wel. Je moet maar kijken hoe het gaat.' Dat vond ik niet echt leuk. Maar ik had snel m'n weg gevonden. Het was ook een heel leuke tijd, hoor. Op de Vaartweg was het eigenlijk een losgeslagen zootje, maar er werd wel hard gewerkt. Mensen waren met iets bezig. Paul Vasseur en Dick Kloosterman maakten met Will Luikinga het programma 'Hollanders'. Dat werd gedeeltelijk in het pand opgenomen. Daar bemoeide iedereen zich mee. Dat daar ooit nog een programma van is gekomen… Ik heb ook alle feesten meegemaakt, bij het bereiken van de C-, B- en de A-status. Toen kon ook alles. De hele tuin van de buurman op de Vaartweg was vertrapt. Er was zelfs politie met honden om het publiek dat naar binnen wilde het pand uit te houden. Dat was pas écht een feest op de Vaartweg.'

Bijzondere nukken

'De eersten die het niet helemaal begrepen waren Henk Spaan en Harry Vermeegen. Die kwamen van de VARA en vielen bij Veronica buiten de boot. Ze hadden in het pand een beetje kapsones. Op een gegeven moment zei Harry tegen me: 'Goh, Ton, we staan er zo buiten.' Ik zeg: 'Dat komt omdat je op je kamer blijft en broodjes bestelt. Je hoort in de kantine te eten, dat doet hier iedereen. Er wordt niks besteld en gedaan. Als je wilt eten, moet je hier komen.' Dat heeft hij toen ter harte genomen. Daarna kregen ze ook contacten in het pand. Harry was sowieso een onbeholpen iemand. Die kwam in de keuken en dan riep hij: 'Koffie koffie!' Ik zei dan: 'Heb je polio gekregen of zo? Je ziet toch: daar is de koffiepot.' Dan keek hij me aan en dacht ie: god wat moet ik met dat mens. Ik zeg: 'Je bent hier niet thuis, Harry, hoor.' Het was net een onbeholpen kind. Zo onhandig als hij op tv was, was hij ook in het echt. Ik weet nog dat ze een prijs hadden gewonnen en dan moest hij een smoking aan. Maar hij kreeg dat dasje niet om en dan belde hij naar beneden: 'Ton, kun je even komen om met mijn dasje te helpen?' Dan zei ik: 'Je bent toch ook wat, hè?' Hij had best een grote bek, maar als je een grote bek teruggaf, werd hij zó klein.

'Ik heb met iedereen een beetje apart contact gehad. Als Rob Out iets wilde drinken, kwam hij de keuken in, even knuffelen, en zei hij: 'Schenk jij even koffie voor me in.' Daar ging dan een flinke neut wodka in. We hadden ook een code. Tijdens directievergaderingen kwam er een meisje langs, koffie bijschenken. De meesten geven dan het kopje aan, maar dat kon Rob niet. Ik ging altijd achter hem staan en gaf hem de koffie of jus d'orange. Als hij vroeg of er jus d'orange was, bedoelde hij wodka. Ik had altijd een voorraadje voor hem in de kast. Maar ik bood het nooit publiekelijk aan, want dan zat hij volledig voor gek. Daar was niemand bij gebaat. Daarom wilde hij ook altijd dat ik bij de vergadering was.

'Van der Reijden heb ik ook zes jaar meegemaakt. Als hij boven een vergadering had, belde hij wel eens naar beneden: 'Ton, heb je nog een broodje kaas of een stukje worst?' 'Ja, meneer Van der Reijden, maar ik heb het nu druk. Ik sta alleen in de keuken.' 'Dan kom ik wel naar beneden.' Dan kwam hij het halen of ging hij het zelf snijden. Wat hij ook wel deed als het druk was: zelf achter de kassa zitten. Dan ging hij mij helpen op zijn manier. Als de mensen hem achter de kassa zagen zitten, schrokken ze. Bij hem durfden ze niet te zeggen dat ze geen geld bij zich hadden. Ik hield altijd een lange lijst bij met wie wanneer nog moest inhalen met betalen. Van der Reijden kon wel aardig zijn, even een babbeltje maken in de keuken. Maar ja, het was een heel sluwe man. Hij was er heel goed in het klootjesvolk naar zijn hand te zetten door even aandacht aan ze te besteden. Mensen voelden zich dan gevleid en die kreeg hij dan ook niet tegen zich.'

Seks, drugs & pretentieloze lol

'De uitjes van Veronica zijn ook legendarisch. Veronica brak de hele tent af en dronk in een mum van tijd de hele bar leeg. Ze hadden de grootste problemen dat zootje ongeregeld een beetje te begeleiden. We hoefden nooit meer ergens terug te komen, het waren allemaal eenmalige aanbiedingen. Gelukkig was Veronica goed verzekerd. Er werden flinke claims gedaan na ons bezoek. We zijn eens naar Praag geweest. Toen we 's morgens teruggingen, zaten er nog tien mensen in de bak. Ze waren opgepakt 's nachts. God mag weten wat ze hadden gedaan. Eén van hen was een jurist van Veronica. Altijd liep het uit de hand, met drank en de nodige drugs.

'Ook dat was Veronica, mensen die én drank én drugs gebruikten. Diverse diskjockeys waren grootgebruikers. Die haalden elke nacht ontzettend door en het was natuurlijk ook een zwaar leven. Ze zullen de nodige spullen gebruikt hebben om zich weer op te kunnen peppen. En het had veel met de artiesten te maken waar ze mee omgingen, die dat ook deden. Twintig jaar geleden was het nog niet zo gewoon als nu. Ik heb het allemaal zien gebeuren.

'Op de Vaartweg was een slaapkamer. Dat was gedeeltelijk kantoor, maar het moest deels een woonhuis blijven. Op papier werd het ook verhuurd aan iemand van Veronica. Die woonde er zogenaamd, maar dat was niet zo. Dat was gewoon het wipkamertje. Vrijdagmiddag gingen ze met z'n allen boven porno kijken. Ook dat was gewoon. Tot op een keer op een vrijdagmiddag zo'n vrouwtje van het schoonmaakbedrijf alle kantoren schoon ging maken en die liep op vrijdagmiddag de kamer van Rob Out binnen. Die was toen iets aan het doen met zijn secretaresse. Dus Rob nijdig, maar die schoonmaakster deed gewoon haar werk. Vervolgens mocht ze niet meer het pand in. Hij wilde haar gewoon niet meer zien. Tegen de directeur van het schoonmaakbedrijf zei hij: 'Je kunt kiezen, of dat wijf eruit of jullie allemaal eruit.' En toen kwam die man nog bij mij, maar ik kon ook niets doen. Het was niet netjes, maar dat was wel de macht van Rob.

'Er was eens een kaartavond op de Vaartweg. Met Kees Gerritsen en een aantal mensen gingen we klaverjassen. Daarna gingen we pokeren of een ander spelletje doen en als we verloren moesten we iets uittrekken. Die avond hadden we net een nieuwe portier. Op een gegeven moment kwam er een kabaal uit die kleine kantine! De secretaresse van Lex had alleen nog een slipje aan, geloof ik. Er liepen al blote mannen rond. Het hele spul had wat kleding moeten inleveren. Die portier wist niet wat hij zag! Iedereen vond dat normaal. En na werktijd de kroeg in. Of eerder, als je van Rob Out iets gedaan moest krijgen. In de kroeg vond ie alles best. Ik denk dat daar wel misbruik van gemaakt is. Ik heb altijd een goed contact met Rob gehad. Hij was altijd hartelijk.

'Bij Veronica werkten veel mooie jonge vrouwen. Ik ben ervan overtuigd dat er veel mensen zaten die op hun uiterlijk waren geselecteerd. Als je er niet goed uitzag, kon je net zo goed niet solliciteren. Al die mannen zaten altijd achter de wijven aan. Unico Glorie kon er ook wat van. Of Van der Reijden, die liep altijd rond jonge meiden te kwijlen. En er was een flink nichtencircuit hoor. Iedereen deed het met iedereen. In ieder geval gingen die geruchten altijd. Voor je relatie was het niet goed om bij Veronica te werken. Ik heb daar zoveel mensen gezien die uit elkaar gingen. Na feestjes stonden er vaak woedende echtgenoten te wachten. De kortste relatie die ik heb gezien is Anita Witzier. Ze ging trouwen. Iedereen was uitgenodigd. In de Story zag ik een foto van een saaie man die helemaal niet bij haar paste. Zes weken later maakte ze hier een programma. Toen werd ze opgehaald door een heel andere man! Dat werd haar nieuwe vriend. Een huwelijk van nog geen zes weken!

'Ook een sterk verhaal is van een mevrouw die bij Lex Harding op de afdeling werkte. Ze was alleenstaand maar op een gegeven moment was ze toch zwanger. Het gerucht ging in het pand dat het kind van Lex was. Toen is het kind geboren en dat kwam ze dus showen in de kantine. En dat kind had een mutsje op, want Lex heeft twee kinderen en die oorlelletjes van die kinderen staan helemaal omhoog. Dus iemand toch dat mutsje omhoog schuiven. En wat denk je dat dit kind had? Omhoogstaande oorlelletjes!

'Van Rob Out was bekend dat hij seks had met al zijn secretaresses. Tot die keer dat hij Gene van Doorn met zijn zatte kop van het balkon had gedonderd. Zij is daarna naar Amerika gegaan. En toen ging ook het gerucht dat Rob haar opleiding helemaal heeft betaald en haar onderhouden heeft.'

Tineke

'Toen we naar het Laapersveld verhuisden, kwam daar wel een leuk ding bij voor mij. Tineke had haar middagshow op tv en die wilden ze gewoon vanuit de kantine laten komen. Live, op zaterdagmiddag. Dus bleef ik altijd op zaterdag werken. Er zat een rubriek in waarin sterren gingen koken. Dat eten zat ik natuurlijk van tevoren allemaal te maken, maar in de show moest ik buiten beeld blijven. Mijn wc hangt nog vol met foto's die ik daar tijdens Tineke-uitzendingen heb gemaakt, ja. De Tineke-tijd was echt werelds. Elke week dat liveprogramma! Er kwamen 's zaterdags heel veel collega's voor de gezelligheid even kijken, omdat ze het gewoon leuk vonden dat er wat in het pand gebeurde. Dat was altijd leuk, met Jan Lenferink bijvoorbeeld. Ik heb toen ook een boek uitgegeven met kooktips. Daar staat ook nog een foto van me in met de band Normaal die een keer kwam koken. Die artiesten heb ik ook allemaal binnen zien komen. André Hazes die daarna nog belangeloos optrad bij de Veronica-personeelsfeesten. Later kon dat niet meer. Na die opnamen leek het soms wel of er een bom was ontploft in de kantine. 's Maandags moesten we gewoon weer een bedrijfskantine zijn. Maar dat vond ik één van de leukste ervaringen die ik daar meegemaakt heb.

'Alles kon, ja, maar niet alles werd bekend. Dat Tineke voor een uitzending stikkies moest roken omdat ze anders te onrustig was. Ze was ook altijd zo stoned als een papegaai. Tineke kon heel emotioneel zijn en vreselijk tekeergaan. Paul Boots was haar regisseur, ze kenden elkaar heel goed. Dan was Tinus vervelend geweest doordeweeks. Waarop Paul op zaterdag tijdens de live-uitzending Tinus met de camera volgde als ze ging bukken. Gewoon vol op haar kont gefilmd en dat dan expres erin laten zitten. En Tinus wist veel van televisiemaken. Dus die zei in de vergadering: 'Ja, dat heb je expres gedaan!' Ik zat naast Paul en die zei: 'Nee hoor, Tinus, dat kan natuurlijk gebeuren.' Zij weer: 'Nee, dat kan helemaal niet gebeuren en je denkt zeker dat ik gek ben!' En dan gaf hij mij zo'n knietje en zei hij heel schijnheilig sorry. Uit wraak nam hij haar heel slecht in beeld. Zoemde hij in op haar onderkin. Dat was gewoon om een bepaalde vete uit te vechten tussen die twee. Ik denk niet dat ze dat nu nog op tv zouden toelaten.'

Stiekeme dingen

'Natuurlijk zag ik wel meer van wat ik eigenlijk niet had moeten zien. Ik mocht als enige bij alle vergaderingen zijn. Ik ruimde daarna de kopjes op. Dan lagen er nog hele pakken met belangrijke dingen en die verzamelde ik en deed ik zolang in een bureau. Ik heb ook wel papieren gevonden en in de vriezer gelegd. Dan waren ze aan het zoeken, en niemand keek dan in de vriezer. De volgende dag waren ze een beetje zacht geworden, een beetje klam, en dan bracht ik ze terug naar de desbetreffende persoon. Het slingerde ook overal rond. Dat er bij Veronica veel gelekt is naar de pers, is geen wonder. Ik heb heel regelmatig hoogst vertrouwelijke papieren zien slingeren. Die ging ik ook altijd een stukje doorlezen, ha ha, want dat vond ik toch wel leuk. Dan werd er ook gevraagd: 'Heb je erin gekeken?' Ik zei gewoon ja, ik wil wel een beetje weten wat er in dit pand gebeurt. Op een gegeven moment werden de zaken een beetje te ingewikkeld en begreep ik er niet veel meer van.

'Er werd heel veel gestolen bij Veronica. Alles werd opengebroken. Er is een keer een hangcamera van een ton gestolen! Ook mijn keuken is meerdere malen opengebroken, alleen al door Alfred Lagarde die op zoek was naar drank. Mensen waren heel makkelijk. Geld, dure apparatuur, alles lag te slingeren. Op een gegeven moment kan dat niet meer, want dan wordt alles gestolen. Met Will Luikinga hadden we een spelletje waarbij je een radio kon winnen. Vrijdagsmiddags werden er van die Philips-dozen met radio's binnengebracht. Die werden in de gang neergezet. Maar zaterdag waren er opnamen voor Tineke en dus zei ik: 'Ga je dat daar laten staan? Dat zijn 150 radio's.' Zeg Ton, bemoei je er niet mee, zeiden ze dan. Ik: 'Nou oké, zoek het uit.' Je wilt niet weten wie ik voor het keukenraam zag lopen van het personeel. Allemaal met een doos onder de arm. En maandag was de helft weg. Kwamen ze mij vragen of ik gezien had wie ermee wegliep. Ik zei: 'Ja, dat heb ik gezien. Maar dan had jij hier moeten komen staan. Ik ga mijn eigen mensen niet aangeven en ik ben je politieagent niet, hoor.'

'Veronica sloeg eigenlijk nergens op, financieel. Er was geen budget, iedereen deed maar, het was altijd nattevingerwerk. Overal moest geld bij. Ik moest ook één keer per jaar bij Jan Herselman komen en dan zei hij: 'Nou, mevrouw Rietbroek.' Als hij mevrouw Rietbroek tegen me zei, dan was er iets mis. 'Er moet zoveel geld bij.' Ik: 'O, dat verbaast me niks. Als je eens uit gaat splitsen wat je aan drank, kaviaar en allerlei luxeartikelen bestelt, dan kan ik er wat aan doen. Maar zolang alles op een grote hoop gaat, dan zoek je het maar uit.' Dan werd je een beetje toegesproken en was je er weer een jaar vanaf. Ik zei dan tegen Jan: 'Je gaat toch niet zo raar tegen me doen, anders ga ik op je schoot zitten.' Die man had zo'n vastgezette knie. En dan moest ie weer lachen en zei hij: 'Ik ben serieus.' 'Ik ook.' Haha. Dat was de sfeer. Dat was echt de sfeer.'

Dierentuin Laapersveld

'Op het Laapersveld had ik een hele dierentuin. Dat is begonnen met een paar kippetjes die aan kwamen lopen. Die gaf ik brood en restjes. Toen werd het winter en die kippetjes woonden gewoon in de tuin. Die kippetjes moesten op hun stokjes zitten. Dus toen heb ik aan de tuinman gevraagd of hij een hokje wilde maken. Ik had gezegd, dat betaal ik wel uit de fooienpot. Na een tijd kwam hij met een mooi hok aan, wit en blauw, net als dat pand. Wilde hij duizend gulden voor hebben. Maar dat wilde Herselman uiteraard niet betalen. Toen heb ik een soort collecte gehouden in het pand voor de kippen en alle collega's een gulden laten betalen. Ik heb een beetje met die tuinman onderhandeld en hem een bedrag gegeven. Toen lag het eerste ei in het hok. Ik heb dat goud geschilderd. Dat was dan duizend gulden waard omdat de kippen vanwege dat dure hok alleen gouden eieren konden leggen. En dat ei heb ik aangeboden aan Jan Herselman.

'Daarna is er een hek omheen gezet omdat de postjongens om het pand heen scheurden en steeds de kippen bijna omver reden. Toen was er een keer een konijntje over. Iemand met alleen een balkon kreeg een geit op zijn verjaardag en dus werd die geit ook in het hok gezet. Ik ben geëindigd met ik meen: dertig konijnen, cavia's, kippen, geiten, een hangbuikzwijn, noem maar op. Ze hadden allemaal een naam van één van de Veronica-mensen. Dat hangbuikzwijn heette Paul Vasseur, ik noemde hem Paultje. Toen kreeg de geit een kleintje, die heb ik door Joop van der Reijden laten adopteren. Hij heeft het eten betaald, dus die heette Jopie. Joop Daalmeijer en Joop van der Reijden hadden namen naar wie hij vernoemd was. De mensen betaalden uit de fooienpot, daar betaalde ik het eten voor de dieren van. Als er eens een beest ziek was, hing ik op de melkcontainer de rekening. Dan wisten ze dat ze weer iets moesten betalen voor de dierentuin. Dat vonden de mensen heel erg leuk. Zelfs Bull Verweij, de oude oprichter, kwam wel eens langs om naar de dierentuin te kijken. Elke middag als het personeel de keuken opruimde en schoonmaakte, deed ik een paar laarzen aan en harkte ik de dierentuin aan. Dan kwam er wel eens een vertegenwoordiger. 'Is mevrouw Rietbroek er?' 'Ja die zit in de stal.' Die kwamen dan in de stal een praatje maken om dingen te regelen. Toen ik wegging bij Veronica heb ik de kinderboerderij in Naarden gebeld en heb ik die dieren allemaal weg laten halen.'

De Verenigingsvergaderingen

'Al die Verenigingsraden heb ik ook meegemaakt. In mijn ogen stelde het allemaal niet veel voor. Die mensen die daar in zaten, vonden het gewoon interessant om er bij te horen. Maar de meesten zaten er voor Piet Snot. Ze werden door Joop van der Reijden en consorten helemaal niet serieus genomen. Ze hadden alleen hun stemmen nodig. Die mensen werden tijdens die vergadering gekieteld, zodat ze het gezellig en leuk hadden. Als Van der Reijden in vergaderingen aan het woord was, ging hij altijd heel zachtjes praten. Iedereen moest dan over de tafel hangen om het nog te kunnen horen. Dan stelde je een vraag en dan zuchtte hij: 'Ik zal het je nog één keer uitleggen.' Dan dacht je: ik heb er als enige van de hele zaal niets van begrepen. Mensen durfden daar gewoon niet tegenin te gaan. Ze kozen vaak wat de leider zei. Hun stem werd bewerkt totdat ze geen nee meer konden zeggen. Ze vonden een drankje en een hapje belangrijker dan wat er besproken moest worden.'

Niet alles koek en ei (tegentonen)

'Het was verder hard werken, hoor. Overuren werden op geen enkele manier gecompenseerd. Het kwam wel eens voor dat ik pas om tien uur binnenkwam, omdat het toch rustig was 's ochtends. Waarop Herselman tegen me zei: 'Waar was je vanochtend?' Dan zei ik: 'Vraag jij je 's avonds ook wel eens af waar ik uithang?, want ik was hier gisteren om elf uur nog!' Dan zei hij sorry en daarna heb ik er nooit meer iets over gehoord. Ik ben ook een keer naar het ziekenhuis gegaan onder werktijd. Ik had geregeld dat de lunch door iemand verzorgd werd. Maar het hoofd huishoudelijke dienst had een grote bek: 'Ja, als je denkt dat je zomaar weg kunt blijven…' Ik zei: 'Zoek het lekker uit. Ga jij in de keuken staan, het schort hangt in de hoek en daar staat de messenset, zoek het lekker zelf uit.' Maar dat moest je zo wel afdwingen. Met vrije dagen werd ook niet serieus gedaan. Er werd altijd gezegd: je moet niet zeuren, je moet je werk doen. Als ik dan zei: 'Dan neem ik gewoon drie maanden verlof', pas dan namen ze het serieus.'

En toen was het op

'Bordewijk had wel eens tegen mij gezegd: 'Ton, jij hebt een zwaar vak. Heb je geen zin om je om te scholen? Misschien achter de telefoon werken?' Maar ik moest er niet aan denken om iets anders te doen. Dit werk was me echt op het lijf geschreven. Ik werd gesteund in mijn werk en er was maar één de baas in de kantine, en dat was ik. Bij het commercieel gaan in 1995 werd alles anders. Toen namen ze een mannetje aan die het allemaal strakker moest gaan regelen. Die kwam in de keuken kijken wat je deed. Bij Veronica werd altijd heel hard gewerkt. Maar deze man deed de hele dag niets. Hij hing alleen maar in mijn stoel. Ik dacht: Ik kan twee dingen doen. Of ik sla hem op zijn bek of ik ga gewoon weg. Ondertussen liep het bedrijf leeg. Het meeste indruk op mij maakte het eind van Nieuwslijn. Al die mensen werden in de kantine bij elkaar geroepen. Ze hadden de garantie gehad dat het door zou gaan. Maar er werd toch besloten dat het zou stoppen, à la minute. Daar stonden meer dan zestig jonge mensen, met een hypotheek, twee jonge kindjes, die daar hun toekomst op hadden gezet. En opeens was het voorbij. Uiteindelijk zijn mensen als Jan de Hoop, Rick Nieman, Sacha de Boer en zo allemaal wel goed terechtgekomen. Maar toen zaten ze allemaal in zak en as. En dan die vervelende vent die ik boven mij moest dulden. Toen dacht ik: Ik ben hier klaar. Het was mijn Veronica niet meer.

'Ik heb veel mensen gezien die er min of meer aan onderdoor gingen dat ze weg moesten bij Veronica. Veronica stond bij hen op nummer één en verder was er niks. Je valt in een gat. Toen ik wegging heb ik bewust een bepaalde afstand genomen van Veronica. Ik vind het leuk om op radio en tv nog zoveel Veronica-mensen te zien. Ik spreek nog steeds bepaalde mensen, zoals Adje Bouman en de dochter van Wout Bordewijk, Caroline. Die is getrouwd met Michael Pilarczyk. Ik was getuige op hun huwelijk. We hebben een tijdje reünies gehad maar dat is ook een beetje verwaterd. Toch, als je oud-collega's tegenkomt voel je een speciale band. Ik ben nog wel eens teruggeweest op de Vaartweg. Wat me daar opviel was dat de meubeltjes zo net waren en hoe keurig schoon alles was. Bij ons in het pand werd alles altijd vernield. Het was een niet schoon te houden bende.

'Veronica bestaat voor mijn gevoel niet meer. Misschien was het gewoon beter geweest als men had gezegd: Het is mooi geweest. Het heeft me wel verbaasd dat de mensen in de organisatie zelf de afbraak niet tegen hebben gehouden. Alleen de journalisten deden in de vergaderingen hun zegje. Maar die waren na 1996 weg. De anderen lieten alles over zich heen komen. Er was wel kritiek in de gangen, maar niet wanneer je je zegje mocht doen. De mensen die overbleven, zoals Van der Reijden, die ging het om de macht. Niet om het geld, dat had Van der Reijden helemaal niet meer nodig. Zijn zoon zat bij het bedrijf, zijn vrouw zat erin. En ook zo'n Willem van der Meer de Walcheren was een geslepen rat. Die paste helemaal niet bij Veronica. Ik denk dat op een gegeven moment de mensen de weelde niet meer aankonden. Zo'n plek als Veronica was, komt nooit meer terug.'

'Herinnert u zich deze nog?' (c) Arjan Snijders

Terug naar overzicht publicaties 'Herinnert u zich deze nog?'

Terug naar de homepage


 
 
(C)Arjan Snijders 2006-2007 | Design by Yellow Lemon Tree